 |
||||||||
|
Heeft alleen de mens een ‘Moederland’? De invloeden van het Moederland op het hedendaags gedrag zijn zo fundamenteel dat ik bang ben dat de lezer me straks niet meer kan volgen. Daarom wil ik dit punt zo duidelijk mogelijk stellen, en wel aan de hand van een concreet, zij het beperkt voorbeeld. Ik neem daarvoor een andere soort dan onszelf, dat maakt de redenering gemakkelijker aanvaardbaar. Neem de hond. Deze mensenvriend staat nog met meer dan één poot in zijn Moederland: de bossen waarin hij tot voor tien- of twintigduizend jaar geleden met zijn wolvenroedel rondtrok op zoek naar voedsel. In het uitgestrekte gebied was het nodig om nu en dan de roedel bijeen te roepen, om te voorkomen dat de groep zich zou splitsen of dat een lid zou verdwalen. Daarvoor werd een zeer doeltreffend mechanisme gebruikt, dat sinds wolvenheugenis een goede aanpassing was aan deze omgeving en levenswijze: het huilen. Een eenzame wolf, of een dier dat de andere terug wilde roepen, zette zich neer en huilde: een geluid dat kilometers ver te horen was. Onze wolf van vandaag, de hond, begint te huilen wanneer hij achtergelaten wordt in een flatje en de eenzaamheid niet meer aankan. Dat geluid is in het hele flatgebouw te horen, maar niet bij de slager aan de overkant, waar het baasje - de dominante roedelgenoot - op jacht is gegaan. Het huilen is hier dus zinloos, maar als wolf heeft hij niets anders gekend; de natuurlijke selectie heeft zijn soort nooit 'geleerd' de telefoon te grijpen om het baasje op te bellen. Dit gedrag was zeer functioneel in zijn Moederland, maar is tot vandaag niet verdwenen. Vergeten we niet dat wolven gedurende vele honderdduizenden jaren gebruik hebben gemaakt van deze aanpassing. Dat verandert je dus niet zo gauw. Dit verhaal gaat verder ... |
|||||||
