Wanneer iemand een zaal toespreekt of voor de camera verschijnt, kan men vaak zijn zenuwachtigheid ‘aflezen’. Hoe komt dat?

... Wie voor de camera moet spreken, ziet geen agressieve blikken maar weet maar al te goed dat het toekijkend publiek vele duizenden malen groter is dan in een zaal. Zelfs bij zeer ervaren sprekers blijft ook dan de vluchtmotivatie bestaan. Het conflict in deze situatie is duidelijk: men kan niet tegelijkertijd blijven staan of zitten om het publiek toe te spreken én vluchten van de situatie.
Dit conflict wordt opgelost door ambivalent gedrag; de spreker toont kort op elkaar volgende en alternerende intentiebewegingen - de aanzet tot een handeling - van toenadering en vlucht.

Het eigenlijke gedrag van naderen of vluchten kan niet worden verwezenlijkt, maar wel de zeer gereduceerde vormen ervan, als intentiebewegingen. Deze reductie gaat zo ver dat het ambivalente gedrag hier bestaat uit een wiegen en wiebelen, staand of zittend, zijwaarts, voor- of achterwaarts.
Dat wiegen is een opeenvolging van weglopen en terugkomen, vluchten en naderen. Het zal u ook wel irriteren als een spreker voor een zaal of een nieuwslezer constant heen en weer wiebelt. Maar we mogen het de stakker niet kwalijk nemen, hij verkeert in een conflictsituatie, een spanning, een kortstondig stressmoment. Soms zijn de intentiebewegingen minder extreem gereduceerd: de spreker kan dan heen en weer lopen… zie verder p. 113

<< terug