Nog een voorbeeld van een bewijs voor de erfelijkheid van een gedrag?

... We beschikken echter over nog andere technieken om de genetische basis van gedrag aan te tonen. We moeten daarbij kijken naar mensen die nog niet of nooit de mogelijkheid hebben gehad om het gedrag aan te leren dat we onder de loep willen leggen.
Helaas gaat het hier om lichamelijk minder bedeelde mensen, bijvoorbeeld kinderen die blind en doof geboren zijn. Men stelt vast dat ze vanaf het babystadium een gezichtsmimiek ontwikkelen die niet wezenlijk verschilt van de mimiek van normaal geboren baby's. Ondanks hun handicap kunnen deze kinderen glimlachen, huilen, bedroefd of verwonderd 'kijken', angst of afkeer uitdrukken enz. Zonder deze waarnemingen zou men kunnen verwachten dat baby's deze gezichtsuitdrukkingen geleidelijk aan aanleren van de moeder of andere mensen, eventueel via de reacties die ze van hen waarnemen. Blind- en doofgeboren kinderen kunnen dat niet daar ze geen gezichten zien, noch de reacties op hun signalen kunnen zien of horen. Dus moet de ontwikkeling van deze mimiek tijdens de eerste levensmaanden van het kind, genetisch vastgelegd zijn. Even terzijde: dit is een mooi voorbeeld waarbij de interspecifieke overeenkomsten niet opgaan. De gelaatsuitdrukking die bij ons een lach betekent, zal voor een chimpansee juist angst uitdrukken. Onze gezichtsmimiek is dus tijdens de evolutie van de mens zelf ontstaan en in de genen gebrand.

Ik zal niet schrikken als er een superkritische lezer opwerpt dat baby's nog andere zintuigen hebben dan horen en zien, en dat er zich misschien een leerproces heeft voorgedaan via een kanaal dat we over het hoofd zien ...
zie verder p. 82

<< terug