Is het waar dat men door een bepaalde hersenbeschadiging iemands gezicht niet meer kan herkennen?

.We herkennen onze buurman in een fractie van een seconde. Die vele duizenden kenmerken die we daarvoor nodig hebben, worden niet geanalyseerd, maar worden in één geheel gezien en herkend, als een geweldig complex gestalt (zie hoofdstuk 5). Dit is een straf staaltje van computerwerk, hier komt veel hersenwerk bij kijken.

Om die taak - die even moeilijk als belangrijk is - te kunnen verwezenlijken, hebben we een speciaal gebied op onze hersenschors. Zoals we telkens grote zones hebben om te zien, te horen, woorden uit te spreken, hebben we ook een groot gebied om gezichten te herkennen. Zonder tussenkomst van dat hersengebied zouden we gezichten alleen herkennen door massa's kenmerken op te tellen. Dat zoiets inderdaad niet gaat, weten we van mensen bij wie dat centrum om gezichten te herkennen, beschadigd is, bijvoorbeeld door een beroerte of hersentumor. Zulke patiënten herkennen zelfs hun naaste verwanten niet meer van gezicht. Deze afwijking, prosopagnosie genaamd, leert ons hoe belangrijk de evolutie het herkennen van gezichten vond, zo belangrijk dat er veel plaats voor is voorzien op de hersenenschors . zie verder p. 242

<< terug