Onze ogen kunnen soms wel op wapens lijken.
Is iemand aankijken misschien ook een communicatiesignaal?

Het belang van het aankijken als signaal zien we ook nog in een vermogen van de mens dat heel opzienbarend is en perspectief biedt voor wetenschappelijk onderzoek. Dat vermogen is het inschatten van iemands kijkrichting. Wij kunnen van ver bepalen waarnaar iemand kijkt, ook al kijkt hij niet recht vooruit. Als iemand recht vooruit kijkt, zou het kunnen dat we gewoon de lijn van zijn neus doortrekken om de kijkrichting te bepalen.

Maar aangezien dit vermogen ook bestaat wanneer iemand van opzij kijkt, moeten we gebruik maken van een ander element, namelijk de stand van de ogen. Wie dacht op een receptie stiekem naar een interessante decolleté te kunnen kijken, zou wel eens snel verraden kunnen zijn door de stand van zijn ogen. Zelfs van ver kan men de kijkrichting 'meten'. Dit is een uiterst verfijnd vermogen, want ten slotte betekent een verandering van de kijkrichting niet meer dan de verschuiving van de oogbollen met hooguit een fractie van een millimeter. En toch kunnen we die kleine verschuiving van op grote afstand juist meten. Dat moet zeer verfijnd hersenwerk vragen, ook al zijn we er ons niet van bewust. De evolutie werkt alleen aan zoiets verfijnds en ingewikkelds als het echt belangrijk is, als het echt rendeert … zie verder p. 244

<< terug