Bestaat er een biologische basis voor verkrachting?

… Het is te kort door de bocht om hiermee het afschuwelijke gedrag van verkrachting bij mensen te verklaren. Mogelijk is de menselijke verkrachting complexer en spelen ook agressieve en pathologisch factoren een rol. We kunnen er echter niet omheen dat de basis van het seksueel conflict deze aberra­tie heeft mogelijk gemaakt en ook in stand helpt houden. Dat wil zeggen dat de natuurlijke selectie in het Moederland mannen met een zeer sterke paringsmotivatie heeft bevoordeeld en dat hun genen, ook de genen die aanzetten tot verkrachting, zich meer hebben verspreid dan andere. Randy Thornhill en Craig Palmer hebben deze visie omstandig uiteengezet en kregen massa’s kritiek te horen. Een mooi voorbeeld van het spanningsveld tussen de klassieke sociale wetenschappen en de evolutiepsychologie en -biologie. Men begreep uit de publicatie van Thornhill en Palmer dat de biologische wortels voor verkrachting alle aspecten van dit gedrag kunnen verklaren en dat men geen beroep meer moet doen op culturele, sociologische verklaringen.

Niets is minder waar. Verkrachtingen zijn niet te omschrijven als volwaardige voortplantingsstrategieën. Immers, zoals we hieronder zullen uiteenzetten, wordt een mannelijke voortplantingstactiek zonder vaderinvestering onvoldoende beloond door de natuurlijke selectie om tot een volwaardig voortplantingssysteem te kunnen uitgroeien. De biologische wortels verklaren enkel hoe verkrachtingen konden ontstaan. Een sociologische analyse zal ons kunnen vertellen dat dit gedrag bij de ontwikkeling van onze moderne samenleving in groeiende mate mee door culturele factoren – bijvoorbeeld macht – bepaald is geworden. Zo ook zien we in hoofdstuk 7 hoe de verkrachting kon uitgroeien tot een oorlogswapen. Maar laten we niet op het verhaal vooruitlopen. We beperken ons hier tot het feit dat verkrachting een gedrag is dat door de natuurlijke selectie kon ontstaan, en dus op een genetische basis steunt. Wie het moeilijk heeft met deze gedachte­gang nodig ik uit de volgende redenering te bekijken ... zie verder p. 128

<< terug